Tesadüfler

Eskiden duyduğumuz bu kelime gittikçe hayatımızdan kayıp olmaktadır. Ne güzel tesadüf diyen kişinin gözlerindeki o kıvılcımı o parlaklığı artık bulamıyoruz. Her tarafta bir telaş var ilah ki her şeyin sırrını çözeceğiz diye. Birisi çıkıyor diyor ki hayatta hiçbir şey tesadüf değildir hayat çalışmaktan ibarettir. Doğru da çalışmakla birlikte hayatta tesadüfler de olsa güzel olmaz mı?

Ya hayatı akışına bıraksak, çalışsak ama yine de tesadüflere yer bıraksak. Her şeyin sırrını çözmek yerine bazı şeylerin bize ne getireceğini merak konusu olarak bıraksak. Böylece güzel tesadüflerle karşılaşınca gözlerimiz daha iyi parlar ve kalbimiz daha güçlü ama düzensiz çarpar ve hayatımıza yeni bir heyecan ile asılırız belki.

Bırakalım yarın bizim tahmin etmediğimiz bizim beklemediğimiz bir sürpriz getirsin bize… Bırakalım ki hayat kendi akışında devam etsin ve güzel tesadüfler dolu bir geleceğimiz olsun.

Her akşam yatmadan yarının bütün programını bilmek mecburiyetinde yaşamayalım, her konu üzerine düşünmeyelim, her şeyi planlamayalım, bırakalım da beklediğimiz güzellikler bizi bulsunlar.

Durak

Durak deyince aklımıza genelde otobüs veya dolmuşa binilecek olan yerler gelmektedir. Doğrudur, durakta gidilecek yer için biniyoruz veya iniyoruz kullandığımız vasıtadan. Durak birbirini tanımayan insanların bir araya gelip aynı istikamete gitmek üzere birleştiği noktadır. Durak gidilecek olan yere varılabilmesi için olmazsa olmaz bir yerdir.

Ama durak sadece bir yere gitmek için veya bir yerden gelmek için kullandığımız bir mekân değildir. Durak koşuşturmacalı hayat içinde biraz da olsa durmak ve düşünmek için bir fırsat yaratan bir kavramdır. Her insanın duraklara ihtiyacı vardır. Duraklar kendimizi toparlamak ve gelecekteki bazı planları düşünmek için bir fırsattır.

Duraklarımızi iyi kullanalım, sadece bir yerden gelip bir yere varmak için telaşlı bir şekilde yeni hedefe doğru hareket etmek için değil de, durup geçmişte neler yaptığımızı ve gelecek için koyduğumuz hedeflere neden ulaşmak istediğimizi anlamak için kullanalım durakları.

Duralım ve düşünelim biraz.

Kasaba İstasyonu

Bilmem hiç fark ettiniz mi küçük kasabalardaki tren istasyonunun canlılığının trenin gelmesi ile başlayıp trenin gidişinden birkaç dakika sonra son erdiğini. Treni beklerken insanlar umutlu olurlar hem de gideceklerini düşünerek hüzünlü olurlar. Bu istasyonlar küçük bir bina, bir veya iki büfe ve çok uzun olmayan bir platformdan ibaret olur.

İşte insanın hayatı da bu kadar basittir. Trenin gelişi mutlu eder ve gidişi üzer, ihtiyacı olan da barınmak için bir ev, yiyebilmesi için biraz yemek ve özgürce çalışabilmesi için azcık bir alan. Ancak insanlar daha iyi, daha fazla peşinde koşarken o tatlı sevinç ve hüzün duygusunu kaybederler. Her insan ne kadar da meşgul olursa, ne kadar da büyük işlerle meşgul olursa olsun mutlaka bir kasaba istasyonunun hayâlini içinde yaşatır.

Bu hayal, bu istasyon onu kendisi ile baş başa bırakır ve hiç kimsenin ne düşündüğüne aldırmadan güldürür ağlatır. Kasaba istasyonundaki o yaşlı ağaçlardan esen rüzgâr ve yaprakların sesi de her insanda bir huzur duygusu uyandırır.

Sevgi kokusu

Bugün güzel bir gündü; sabah güneş bütün güzellikleri ile kendini gösterdi. Öğlene doğru masmavi göğün bir tarafından iki tane bulut birbiri ile oynayarak yavaş yavaş ilerlediler. Küçükken biz bu bulutların üstünde kalelerin ve şehirlerin olduğuna inanırdık. Bu çok ilginç, çünkü köyümüz zaten çok yüksekteydi ve çoğu zaman bulutları üstten görürdük. Yine de o zamanki çocuk hikâye kitaplarında hayali şehirleri gördüğümüzden bu hayali şehirlerin bulutların üstünde olacağından emindik.

Akşama doğru göğün çoğu artık bulutlar tarafından kaplanmıştı ve çok zaman geçmeden hafif bir yağmur yağmaya başladı. Sonbaharın ilk günlerinde gelen bu yağmur ağaçlardaki yaprakların rengini biraz daha açıyordu. Her ağaç yağmur suyuyla yıkandıktan sonra daha da neşeli olup dans ediyordu. Ama kim bilir, belki de yağmur ile kaybettiği o ilk yaprakların hüznünü saklamak istiyordu? Yağmurdaki su damlalarının toprak ile buluşması her tarafa güzel bir koku saldı. Hasret olan iki sevgili birbirine sarılırken çok derin nefes alırlar, bu heyecandan değildir. Birbirinin kokusunu hissedip hafızalarında saklamak için yaparlar bunu. İşte sevdiğiniz kişinin o kokusu siz yalnızken bile onun sizin etrafınızda var olmasını sağlar.